Er wordt voor ons gezorgd
“Auw, ai, oeioeioei” jammerde ik nadat ik onderuit geschoven was op de losse steentjes van de helling.
Mijn voet was onder mijn zitvlak terechtgekomen en bevond zich in een heel pijnlijke positie.
Ik deed mijn schoen uit en het zag er inderdaad niet goed uit.
“Allez” dacht ik, daar gaat mijn eerste vakantie op Kreta. We waren nog niet eens halfweg ons verblijf. Wat nu gedaan?
Veerle, mijn partner, probeerde me rechtop te helpen. We moesten de helling terug op want er was geen andere mogelijkheid met alleen de zee voor ons en de helling achter ons. Ik wilde uiteraard ook geen hulpdiensten inschakelen voor zo een akkefietje. Enfin, na veel gesukkel, gepaard gaande met oei- en ai-kreetjes, geraakten we terug tot bij de auto.
Ik kon het niet laten mijn voet nog eens te checken : een dikke enkel en 2 paarsblauwe tenen, dat beloofde weinig goeds.
Toen we arriveerden aan ons hotel, kwam de manager net naar buiten.
“What has happened ladies?” vroeg hij, kennelijk heel bezorgd.
We legden uit wat er gebeurd was en hij stond erop om mij met zijn golfkarretje naar ons vakantiehuisje, boven op de helling te brengen. Het huisje in kwestie was wel met de auto bereikbaar, maar het smalle, kronkelige en vooral steile weggetje weerhield ons ervan zelf met de auto naar boven te rijden.
We kozen voor de 137 treden (enkel)! Dat leek ons goed voor de fysieke conditie, behalve in dit geval nu hé. De manager stond erop dat hij me steeds zou “transporteren” als ik dat wenste.
Op dat moment daagde het de eerste keer in mijn gedachten : “er wordt voor ons gezorgd”.
De volgende morgen besloot ik toch zelf naar beneden te pikkelen. Ik wou de manager daarvoor niet lastig vallen.
Ondanks de hulp van Veerle en steunend op mijn wandelstok, bleek dat tochtje alles behalve een aanrader te zijn.
In de ontbijtruimte begroette ik een andere gast en ik merkte dat hij mij gadesloeg. Ik viel natuurlijk wel op met mijn gepikkel. Hij vroeg me wat er gebeurd was. Dus deed ik nogmaals mijn verhaal en wat bleek, de man zijn vrouw was huisdokter en bovendien waren ze nog landgenoten van ons ook.
Hij stelde voor om met haar naar ons huisje te komen en daar de voet wat nader te bekijken.
Zijn vrouw had altijd een noodhulpsetje mee op reis en dat kwam nu goed van pas.
“Ja, je hebt 2 tenen gebroken en je enkel is verstuikt” zei ze. “Ik zal jou tenen intapen en de tape hier laten zodat je het zelf kan vervangen, want wij vertrekken morgen naar een andere stad”
Dit was de tweede keer dat ik eraan herinnerd werd dat er voor mij gezorgd werd.
Ons huisje stond, zoals ik al vertelde, helemaal bovenaan op de heuvel van het resort.
We hadden daardoor een prachtig uitzicht, echt een fenomenaal mooi panorama. De eerste dagen was de temperatuur niet boven de 20 graden geraakt, maar sinds de dag van de valpartij klommen de temperaturen tot 24 à 25 graden.
Er stond een jacuzzi op het terras wat mij de mogelijkheid gaf om mijn voet te laten masseren, door de spuitkoppen, op een zeer aangename manier. Wederom dacht ik eraan: “er wordt voor mij gezorgd”.
Mijn vriendin doet heel graag aan ‘klimwandelen'. Ze lijkt wel een echte berggeit te zijn, zoals ik haar soms hindernissen zie nemen die mij, door mijn niet zo avontuurlijke aard, wel afschrikken.
Door de val kon ik dus niet mee, wat waarschijnlijk wel het beste was voor ons beiden. We besloten de vakantie als volgt verder te plannen: ’s morgens deed zij een wandeltocht en in de namiddag reden we samen naar een leuk plaatsje.
Dat de reis enigszins anders is verlopen dan wat we er ons van hadden voorgesteld, is wel het minste wat je kan zeggen. Maar…we hebben er echt het beste van gemaakt en daardoor hebben we toch nog heel hard genoten van Kreta.
Onlangs, tijdens een andere reis, stelde er zich een probleem voor iemand anders uit de groep. En ook daar bleek er voor ons gezorgd te worden.
Pas een tijdje later, na het neerschrijven van dit verhaal, besefte ik hoezeer dat de boodschap: “er wordt voor ons gezorgd”, ongeacht hoe de situatie er op dit moment uitziet, een echt hulpmiddel voor mij werd.
De Cursus bestendigt dit idee ook in volgende twee citaten:
Want hij die ontkomen is aan alle angst voor pijn in de toekomst, heeft zijn weg gevonden naar vrede in het nu, en
heeft de zekerheid gevonden dat er voor hem wordt gezorgd, een zekerheid die nooit door de wereld kan worden
bedreigd (wdI.194.7:6).
God heeft voor ons gezorgd en noemt ons Zoon. (WdI.195.9:5).
Elke morgen, voor ik aan de Werkboekles begin, herhaal ik deze woorden. Ook wanneer er tijdens de dag, en soms ook tijdens de nacht, verontrustende gedachten in mij opkomen, gebruik ik deze woorden. Ze brengen mij tot rust. Ze zijn als het ware een echt credo geworden voor mij.
Lieve Vader, dank voor de ervaring en de HULP. Maar als tijd voor U geen rol speelt, mag ik dan vragen uw boodschappen niet meer tijdens een reis door te geven. 😉
Linda De Bosscher.